มาอัพเล่นๆว่าง(ทั้งๆที่น่าจะเเต่งฟิค)

ปิดกีฬามา-หา-อะ-ไร-โลก(ฮ่าๆเอามาจากพี่ฟูเขียนได้ตรงดีเราชอบ)

มาสองอาทิตย์กว่าเเล้วไม่ได้ทำไรเลยนั่งเล่นเเต่คอมๆๆนอนดึกตื่นบ่ายน่าเกลียดได้อีก

วันเเม่เมื่อวันอาทิตย์เราให้เเบรนรังนกจัดตะกร้าใส่เองรวมเเล้วเจ็ดร้อยพอดี

จนเเต่นะเพื่อเเม่!!

(เหมือนสู้เพื่อเเม่ไงงั้นเลยเเฮะ)

กำลังคิดว่าเมื่อไรตัวเองจะเลิกทำเรื่องไร้สาระเเต่ก็ทำให้มันมีสาระไม่ได้เลย

ไม่ได้อัพนานก็เลยมีเรื่องอยากจะเขียนเยอะ

ไปอยู่หอก็โอเคนะรู้สึกได้ว่าเราได้อ่านหนังสือมากกว่าเดิม

(ถึงเเม้จะอ่านไม่จบหลายวิชาเหมือนเดิมก็เถอะ)

เเต่ก็ได้อ่านดีกว่าปี1ที่ไม่อ่านอะไรเลยโคตรเเย่เถอะ

เกรดมันถึงอนาถงี้ไงน่าสมเพชเเต่ทำอะไรได้เมื่อเราทำตัวเอง

ก็ต้องรับผลในสิ่งที่เราทำจริงปะละ

อยู่หอเเล้วไม่ดีอย่างที่จริงก็หลายอยู่ไม่ใช่เเค่อย่างเดียว

เราอ้วนขึ้น(อีกเเล้ว)หน้ากลมไปไหนเนี่ยอ้วนเเย่ลดไม่ได้อยู่บ้านก็กินเยอะ

โฮเเล้วเปลี่ยนมือถือใหม่อืมที่จริงก็ตัดผมใหม่ด้วยนะเเต่ตัดนานเเล้วละ

ยังเสียดายอยู่เพราะใครที่เจอเราคงจำได้ว่าผมเราตรงๆยาวมาตลอดเสียดาย

ไปตัดสไลด์ช่างมันตัดไปเลยอะงื้อห้ามไม่ทันก็เลยตามเลยไว้มันยาวกว่านี้จะ

ทำให้มันเหมือนเดิม(ทำได้?)เเต่รู้สึกว่าอยากทำตัวมีสีสัน

(เทสีใส่ตัว?)เอออยู่หอมีตลาดนัดนั้นละตัวดีทำเราเสียเงิน

ของขายเยอะเกินเหตุรู้สึกเสียใจอย่างคือเราน่าจะใช้ชีวิตปี1ให้คุ้มค่ากว่านี้

ควรอยู่หอตั้งเเต่เเรกเเล้วปีสองค่อยไปกลับเอาเเบบนั้นน่าจะดีกว่า

เเต่นะมันเปลี่ยนไมได้เเล้วหนิ

อาทิตย์ที่เเล้วร้องไห้เกือบทั้งอาทิตย์เป็นบ้าไรไม่รู้เหมือนกำลังเหงาจัด

ไม่มีคนสนใจรู้สึกราวกับว่าจริงๆเเล้วเราไม่มีเพื่อนสักคนที่สนิทอย่างถึงที่สุดนะ

เหมือนเคว้งๆเเล้วก็ทำตัวบ้าๆไม่เข้าใจตัวเองได้อีก

คนเเบบเราคงหาคนเเบบนั้นไม่ได้หรอ

เออมันดูเราไร้สาระชะมัดเเต่ทำไงได้มันเป็นเราไม่รู้จะปลี่ยนตัวเองยังไง

อยากเเต่งอะไรที่เศร้าๆเเต่ก็ดูจะทำไม่ได้เเล้วเเฮะ

เเปลกๆกับตัวเองคนเราก็อยากให้มีคนใส่ใจใช่ไหมเราคิดนะ

ว่าอยู่คนเดียวได้เเต่พออยู่เข้าจริงๆมันก็เหงาคำว่าเหงาเนี่ยมีผลกับใจคนเรามากเลย

คล้ายๆว่าบ้างครั้งตัวเราจะจมดิ่งลงไปเเบบนั้นช่วงนี้ก็คิดอะไรเเปลกๆ

ทำตัวเเปลกๆเหมือนนักปรัชญาที่กินปรัชญาไปจนตาย

เเต่พอได้เรียนเรื่องราวปรัชญาเอาเข้าจริงเเล้วเราว่านะ

นักปรัชญาถือเป็นคนที่หมดห่วงเเละรับรู้สัจธรรมของโลกเราจริงๆ

เราชอบนะได้เเง่คิดดีเเต่เราก็ไม่ได้เอามาใช้หรอกรู้สึกเเต่ทำไม่ได้เคยเป็นไหม?

ก็เเปลกๆอยู่เนอะเราว่าเรากำลังโหยหาความรักจากใครอยู่นะ

เมื่อวานคุยเอ็มโป้ถามเราอยู่บ้านคนเดียวหมีไม่เหงาหรอ

เราเหงาละทุกคนนะมีความเหงาอยู่ในตัวทั้งนั้น

พูดเหมือนคนรุ้จักความเหงาดีเลยนะเเต่เรารู้สึกเเบบนั้นจริงๆ

ตั้งเเต่ไปอยู่หอพอกลับมาบ้านเเม่จะใจดีกว่าเดิมเเล้วยังให้เงินเยอะกว่าเดิม

เราว่าตอนเรากับน้องไม่อยู่บ้านคงเงียบมากๆมีเเค่พี่กับเเม่สองคน

เงียบอะ เพราะเรารู้สึกงั้นเลยคิดว่าปี3จะกลับมาอยู่บ้านดีไหมนะ

เเต่ปี3จะหนักสำหรับเราเอามากๆเลยเเล้วอยู่หอเราหาคนติวได้ดีกว่าที่บ้าน

ทำยังไงดีนะจะกลับมาบ้านบ่อยๆก็ไม่ได้เปลืองค่าหอค่ารถอีกเรารู้สึกว่า

เราอยู่หอไม่คุ้มเอาซะเลยละ7วันเราอยู่หอสามวันขณะที่เพื่อนเมทเราอยู่หอ6วัน

เหอๆอัตราส่วนครึ่งๆเพราะที่จริงมันควรกลับวันศุกร์

เเต่วันเสาร์มันมีเรียนไงเเล้วขาดไม่ได้คือวันเสาร์มันนัดติววิชาทียู120

เเต่เราจะกลับวันศุกร์เราตอนบ่ายไม่มีเรียนอยู่เเล้วเลยกลับมันทันที

เราคิดว่าถ้ามีโน๊ตบุ๊คเราคงไม่กลับหรอกเหอๆ

ก็คิดถึงบ้านนะเเต่คิดถึงคอมมากกว่าน้องชายเรามันพูด

ว่าไม่เห็นจะมีอะไรให้เล่นอืมมันไม่เหมือนกันนี่น่ะบอกว่าเล่นที่ร้านเน็ตก็ได้

เเต่เราไม่ชอบอะเสียเงินเล่นที่บ้านไม่เสียซักหน่อย

ที่จริงเราเเบ่งเวลาไม่เป็นเรารู้ตัวเองดีมากๆว่าจะเเบ่งไม่ได้

เเละจะทำอย่างที่หวังไม่ได้เต็มร้อยไม่รู้จะทำยังไงดีเฮ้อ

ทำตัวเเย่นิสัยไม่ดีเลยเเต่ก็เเก้ไม่ได้ทำไงดีY^Y

คิดว่าเปิดเรียนจะเข้าหอสมุดในมากขึ้นละเราชอบหอป๋วยมากเลย

ถึงบางครั้งมันจะเสียงดังบ้างเเต่มันก็สงบดีชอบจัง

วันก่อนตาเราบวมข้างหนึ่งเเสบตามากๆเเล้วยังนั่งทรมานอ่านเเละเเต่งฟิค

บ้าโคตรๆไม่ดูเเลตัวเองเลยบอกเเต่คนอื่นเเต่ไม่เคยบอกตัวเอง

เพราะรู้ไงว่าเตือนตัวเองเท่าไรก็ทำอย่างที่บอกไม่ได้หรอก

เรารู้ตัวว่าเป็นคนเครียดเเล้วก็จะทำตัวเครียดเเบบไม่รู้ตัว

เคยคุยกับพี่โอ๋เมื่อนานมาเเล้ว(ว่าไปนะคิดถึงพี่โอ๋ชะมัดเลย)

เราพูดหลายๆเรื่องกับพี่โอ๋ยังคิดเลยว่าเราพูดมากเกินไปหรือเปล่า

ช่วงนั้นจะเอนท์ด้วยสารพัดกลัวอ่านหนังสือก็อ่านไม่ค่อยได้เรื่อยๆเฉื่อยๆ

เเต่เล่าให้พี่โอ๋ฟังพี่โอ๋ก็บอกว่า"หมีเป็นคนเครียดนะ"

เราเคยบอกปิ่นละมั้งว่าเราไม่ได้เครียดหรอกช่วงนั้นคุยกับปิ่นบ่อย

เเต่พอพี่โอ๋พูดเเบบนั้นมาก็เลยรู้ตัวเลยละว่าเรานะเครียดจริงๆ

เราก็เรื่อยเปื่อยตามคาเมะเเละบ้าไปเรื่อยช่วงม6ก็ทิ้งการเรียนจนตกลงอย่างเเรง

จากเกรดที่ไม่ต่ำกว่า3.4ตกลงมาเกือบจะได้เกรดนำหน้ามาเป็นสองเหอะร้ายเเรงสุดๆ

เกรดที่ดีที่สุดที่ได้มาคือ3.76(จำเเม่นมาก)ตอนม.3เเต่ตอนม.2ได้เกรด3.63อันนั้นเป็นเกรดที่ทำให้ได้ที่สองของห้อง

เเอบปลื้มเราเคยคิดว่าน่าจะชอบคาเมะให้เร็วกว่านี้เเต่พอคิดดูจริงๆถ้าชอบเร็วกว่านี้เกรดเราคงเเย่น่าดู

จะว่าเพราะคาเมะไม่ได้หรอกนะมันเป็นที่เราเองรู้ตัวมากถึงมากที่สุด

เพราะจะเรียกว่าไงความชอบของเรามันเรียกว่าทุ่มหมดเเต่ตอนชอบเเดนเนียลไม่เป็นขนาดคาเมะเลยนะ

คงเพราะเเดนไม่ค่อยมีอะไรให้ตามมากเท่าคาเมะละมั้ง

ไม่รู้จะชอบอีกนานเท่าไรเเต่ถ้าวันนั้นมาถึงเราก็ไม่มีทางลืมคาเมะได้หรอก

เป็นผู้ชายที่เราบ้าซื้อของอะไรมาเต็มบ้านถ้าไม่ซื้อพวกนี้เราเก็บเงินได้หลายหมื่น

ไปหามันที่น้นได้เเล้วเหอะจะไม่ซื้อก็เหมือนทำไม่ได้เมื่อก่อนยังเสียเงินซื้อซีดี

เเต่ตอนนี้โหลดเองทำไรเองได้ละชอบคาเมะก้มีเรื่องดีๆหลายอย่าง

จากที่คุยกับคนน้อยๆไม่ชอบยุ่งกับใครกลับทำให้เรารู้จักคนมากขึ้นเรื่อยๆ

มีดีบ้างไม่ดีบ้างเเปลกๆบ้างเเต่มันก็มีดีนะได้รู้จักพี่ที่ดีๆตั้งหลายคน

มีเรื่องก็ปรึกษาได้ดีกว่าพี่สาวเเท้ๆของเราเลยไม่ใช่ว่าพี่เราไม่ดีหรอกนะ

แต่บ้างเรื่องเขาก็ไม่สามารถช่วยเราได้อย่างหม่าม่าก็ด้วยเราไม่ได้สนิท

กับแม่ขนาดนั้นจะว่าไงดีบ้านเราเลี้ยงลูกแบบปล่อยๆเราก็เรื่อยๆของเรา

เรื่องเรียนเงี่ยจะเรียนอะไรจะทำอะไรแม่ไม่เคยยุ่งแต่มันก็ดีและไม่ดี

ครอบครัวเราดูไม่เหมือนคนอื่นเขาพ่อกับแม่ไม่คุยกันนานแล้ว

อยู่บ้านเดียวกันแต่ไม่คุยกันเลยนอนคนละห้องไม่เคยไปไหนด้วยกัน

ตั้งแต่เราจำได้ถ้าไม่ใช่งานแต่งงานหรืองานที่ต้องไปทั้งครอบครัว

ก็ไม่มีทางที่แม่กับพ่อจะไปพร้อมกันได้ไปเที่ยวยังต้องแยกไป

ไปกับแม่ที่กับพ่อที่เหอๆเหมือนขาดความอบอุ่น

จะหาคนที่เรารักได้หรือเปล่านะถ้ารักกันแล้วจะเป็นแบบพ่อแม่เราไหม

แก่แล้วยังเหมือนเดิมไหมคนมีแฟนเขารู้สึกแบบไหนนะ

เราไม่เคยมีแต่ความรู้ที่แอบชอบเขาชอบรุ่นพี่ที่รรตอนประถม

แอบชอบตั้งสองปีแต่ก็ไม่เคยบอกว่าชอบหรอกนะ

รุ่นพี่ผู้หญิงนะฮ่าๆแถมต่อมาขึ้นม.ต้นก็ชอบรุ่นพี่ผู้หญิงอีก

(ตกลงเราชอบผู้หญิงผู้ชายละเนี่ย)คือว่าไงดีอยู่รรหญิงล้วนตั้งแต่อนุบาล

จะให้ทำไงละในเมื่อไม่มีผู้ชายให้ชอบก็ชอบผู้หญิงน่ะสิ

เวลาใครเล่าให้ฟังถึงเรื่องชีวิตม.ปลายรรสหเนี่ยดูสนุกจัง

เป็นชีวิตที่สนุกสนานดีนะอยู่กับผู้หญิงก็ดีหรอกแต่มันก็เหมือนขาดๆอะไรไป

วันนี้พล่ามมากมายเพราะรู้สึกอยากเขียนแปลกนะเรา(รู้สึกพูดคำว่าแปลกมาหลายรอบละ)

ไว้คราวหน้าเขียนต่อดีกว่าจะมีใครมาอ่านไหมเนี่ยความบ้าๆของหมีหื่นๆตัวหนึ่งเหอๆ