เอ..หัวข้อบล็อกไม่เกี่ยวกับเราเลยนะเนี่ยฮ่าๆ

อัพครั้งนี้เพื่อนิวจังไปตามนักฟุตบอลญี่ปุ่นเป็นเพื่อนนิว

นิวจังอินเลิฟเลยทีเดียวเรื่องมันเริ่มต้นขึ้นที่มีการจัดแข่งกีฬามหาวิทยาลัยโลก

แล้วนักฟุตบอลญี่ปุ่นก็ไปแข่งที่เกษตรมหาลัยนิวนั้นเอง

แล้วนิวก็พบรักกับนักฟุตบอลญี่ปุ่นชื่อเคชื่อเต็มๆ อิเคดะ เค

นิวมาเล่าให้ฟังตอนเย็นวันพุธแล้วก็เคลิ้มไปอย่างบ้าคลั่งฮ่าๆ

แล้วเหมือนโชคชะตาฟ้าลิขิตนิวจังก็ได้เจอกับเคอีกเพราะวันศุกร์เคมาแข่งที่เกษตรอีกรอบ

แล้วนั้นทำให้นิวชอบเคมากยิ่งขึ้น นิวให้ช็อกโกแลตกับเคคุง

เคก็บอกว่าอาริกาโตะแล้วพอเคออกมาอีกรอบก็บอกนิวอีกครั้งว่า

ช็อกโกอาริกาโตะเน้

นิวจำได้มาตลอดพูดด้วยน้ำเสียงที่ผู้ชายญี่ปุ่นธรรมดาพูดทุ่มๆและนุ่มลึก

ดูแมน(ไม่เหมือนเสียงเป็ดคาเมะจังฮ่าๆ)

แล้วนิวก็เลยขอกอดเค(น่าจะขอหอมแก้ม)

นิวยอมกลับบ้านดึกวันนั้นเพื่อเคลืมคาเมะจังไปหมดสิ้น

แล้วนิวก็มาเพ้อถึงเคกับเราวันศุกร์ที่กลับมาจนในที่สุดเราก็เลยไปตามให้จดหมาย(รัก)

กับเคที่มหาลัยของเราเอง(ธรรมศาสตร์)

และการผจญภัยในมธระหว่างหมีกับนิวจังก็เริ่มขึ้น(เหมือนหมีน้อยและนิวในป่าใหญ่)

นัดกันจะไปเช้าแต่นิวก็เกือบเปลี่ยนใจไม่ไปแต่ก็ไปนัดเจอกันหมอชิตนั่งรถไป

มหาลัยเราลงรถเรารู้สึกยังกับว่ามหาลัยเราเป็นมหาลัยนานาชาติ

ฝรั่งเพียบนิโกรผิวดำคนจีนคนญี่ปุ่นแล้วก็อีกหลายๆชาติ

เราก็เดินกับแบบงงๆแล้วก็เลยไปตรงทางที่เข้าหอพักนักกีฬา

แต่แล้วก็เจออุปสรรคขัดขวางทางรัก(เวอร์ได้อีก)

มีคนคุมทางเข้าแน่นหนาตรวจบัตร(ทำเหมือนจะเข้าไปข่มขืนนักกีฬา)

เราก็เดินเข้าไปกับนิวเขาก็บอกว่าไม่มีบัตรเข้าไมได้นะต้องแลกบัตร

ก็เลยไปแลกบัตรแต่ไปถึงเขาก็บอกว่าเเลกไม่ได้เลยนั่งอยู่แถวนั้น

ตอนนั้นนิวก็เขียนจดหมายที่เรียบเรียงคำพูดใส่จากบ้านมาลงกระดาษสีสวย

ใส่ซองสีชมพูเหมือนการ์ดแต่งงาน(ในอนาคตระหว่างนิวกับเคโฮะๆ)

นิวเขียนไปเขินไปฮ่าๆคนแถวนั้นรู้สึกจะมองกันหลายคน(เด่นเกินเหตุ)

พอเขียนเสร็จนิวก็โทรหาพี่ฟ้า(พี่สต๊าฟคุมนักกีฬา)

พี่เขาอยู่โรงอาหารกลางเราก็เลยพานิวเดินไป

เจอพี่ฟ้าหัวพี่เอฟโฟรได้อีกหัวเอาใจไปเลย

แล้วนิวก็คุยๆถามกับพี่เขาฝากจดหมายให้เครถจะออกทางไหนกี่โมง

พี่ฟ้าก็บอกมาอย่างดีมากๆเพื่อนๆที่นั่งอยู่ก็ดูเอาใจช่วย

แล้วพี่เขาก็บอกว่ารถออกจะโทรมาบอกละกัน

เราก็เลยนั่งรอกันไม่รู้จะไปไหนเลยนั่งรอที่ป้ายรถราง

เดินวนไปเวียนมาหลายรอบมากนะช่วงเวลารอยาวนานแบบตามจูเนียร์

เหมือนตามจริงๆแต่ต่างแค่ที่ว่ามีเรากับนิวเท่านั้นที่มาตามฮ่าๆ

(เพราะถ้าเป็นจูเนียร์คงเต็มไปด้วยฝูงชนมหาศาล)

ตอนนั่งทั้งเรากับนิวเด่นมากกคือคนที่จะอยู่ในมหาลัยส่วนมากถ้าไม่ใช่สต๊าฟก็นักกีฬา

แต่เรากับนิวไม่ใช่อะไรทั้งนั้นแต่งตัวก็ไม่เหมือน(คือเขามีชุดฟอร์มของสต๊าฟและแขวนป้ายไว้ที่คอ)

เราก็ให้คนมองต่อไปทุกคนผ่านที่เรานั่งก็จะมองด้วยความสนใจว่าสองคนนี่มานั่งทำอะไร(มานั่งรอนั่งฟุตบอลฮ่าๆ)

จนเวลาผ่านไปนานพอสมควรถึงเวลาที่รถจะใกล้ออกราวๆสามโมงสี่สิบละมั้งพี่ฟ้า(ที่แสนดี)

ก็โทรมาบอกนิว นิวตื่นเต้นมือสั่นคุยโทรศัพท์กับพี่ฟ้าฟังๆเหมือนจับรายละเอียดอย่างตั้งใจ

แต่สติลอยไปหาเคแล้วแน่ๆฮ่าๆพี่ฟ้าบอกว่าเคนั่งรถคันไหนสีอะไรข้างหน้ารถเป็นแบบไหน

เขาไมได้นั่งคันเดียวกันกับเคแต่ก็เดินไปดูให้นิวว่าเคนั่งฝั่งไหน

แล้วพอพี่ฟ้าบอกมานิวก็บอกเราให้ช่วยดูเราก็ยืนมองๆ

นิวก็เด่นไปเดินมาไปตรงทางแยกมองรถเราก็บอกว่ามันเป็นทางซ้ายก็ต้องฟุตบาทฝั่งนั้น

ก็เลยไปยืนรอกัน(ซึ่งโคตรเด่นมีกันสองคน)

ยืนตรงฟุตบาทฝั่งซ้ายแล้วรถก็เริ่มถยอยๆออกมาเรื่อยๆ

เราก็ช่วยนิวมองหารถ ผ่านไปสามสี่คันสักพักก็เริ่มเห็นว่าคันนั้น

ไม่มีป้ายทะเบียนแล้วเขียนข้างหน้าว่าฟุตบอลเจแปนเออเหมือนรถจะเคลื่อนตัวมาช้าๆ

(ทั้งๆที่มันก็ไมได้ชะลออะไรเลยขับไปเร็วด้วย)

แล้วช่วงเวลาระทึกขวัญก็มาถึงเมื่อรถคันนั้นเคลื่อนมาใกล้ๆ

(กรุณานึกภาพตามแบบฉากระทึกใจตอนนางเอกจะได้สบตากับพระเอก

ทุกอย่างดูช้าและสโลวไปหมดบริเวณรอบๆมีเสียงอะไรก็ไม่เข้าหูนิวอีกแล้ว

จดจ้องแต่..เค..เค..และ..เค..คนเดียว)

ก็เงยหน้ามองหาเราก็มองๆนิวก็มองหาแต่เคซึ่งเราจำไมได้หรอกว่าคนไหน

สักพักมองไล่คนแรกเหมือนจะเป็นคนคุมนักกีฬาเป็นผู้ชายอายุมากสองคนถัดไปก็คนแก่อีกแล้ว

ก็ถัดมาก็นักกีฬาฟุตบอล แล้วก็ถัดมาอีกสองแถวเราก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งยิ้มแล้วโบกมือมาให้นิว

เราก็รู้แล้วว่าใครคือเคคนที่นิวมาหาแล้วนิวจังก็เคลิ้มไปกับรอยยิ้มนั้น

หันมาหาเราที่ยืนอยู่ด้วยท่าที่ฝันไปไกล

ถามว่าหมีเห็นใช่ไหม เห็นหรือเปล่า

เราก็บอกว่าเห็นๆเป็นการยืนยันให้นิวด้วยว่านิวไม่ได้ฝันไปคนเดียว

จนรถไปได้ไกลแล้วก็พูดกัน

หมีรู้ว่าเคคนไหนหรอเราก็บอกก็คนที่โบกมือยิ้มให้ไงมีอยู่คนเดียวนั้นละ

เราก็บอกว่าน่ารักดีนะดูดีกว่าในรูปอีก

นิวก็บอกเนอะๆๆแล้วก็กรี๊ดคือเชาถ่ายรูปไม่ขึ้น

ตัวจริงน่ารักกว่าจริงๆช่วยยืนยันฮ่าๆ

แล้วก็เดินไปเรื่อยๆไปทางเดียวกับที่รถเคลื่อนไปนั้นละ

มองไปทางรถนิวก็ยังตื่นเต้นมือไม้สั่นโทรหาเพื่อนแล้วก็เล่าๆ

เล่าไปกรี๊ดไปเลยนะนิวก็ถามว่าหมีมีทางที่เราไปถึงหน้าประตูอีกรอบไหม

เอิ่มไม่มีทางลัดไปหรอกนะเราบอกไปแบบนั้น

เราก็บอกถ้ามีจักรยานคงปั่นไปให้แล้วถึงทันประตูแน่ๆ

เสร็จก็กลับขึ้นรถเป็นการตามนักกีฬาในหนึ่งวันของนิวและเราที่ไปเป็นเพื่อน

เป็นการไปมหาลัยที่แปลกที่สุดที่เคยไปเพราะไปตามนักกีฬาฮ่าๆ

ถึงว่ามันจะเป็นความหวังที่ดูไกลซะเหลือเกินแต่เราว่ายังไงก็ได้เจอกันอีกนะ

เราจะไม่ห้ามให้นิวเสียใจหรอกเพราะยิ่งนิวเสียใจมากเท่าไรคุณค่าของเคก็จะมากขึ้นเท่านั้น

รู้ไหมละ แล้วการคิดถึงไม่ได้ทำร้ายให้นิวเจ็บปวดแล้วทำแต่ร้องไห้แต่การคิดถึง

มันช่วยให้นิวได้จดจำเคได้ดีมากขึ้นนะ จำไว้นะจ๊ะ^^

จบการผจญภัยของนิวและหมีแต่เพียงเท่านี้

^/I\^